Στις 22 Ιουλίου 1998, ημέρα Τετάρτη, συνέβη το τραγικό. Βρισκόμασταν στην «καρδιά» του καλοκαιριού και οι υψηλές θερμοκρασίες που επικρατούσαν σε συνδυασμό με την χαμηλή υγρασία και τους ισχυρούς ανέμους γεννούσαν έντονες ανησυχίες για εκδήλωση νέων πυρκαγιών σ΄ όλη την Ελλάδα (είχαν εκδηλωθεί 180 πυρκαγιές το Σαββατοκύριακο).
Στην περιοχή της Σαρωνίδας και της Αναβύσσου είχε εκδηλωθεί πυρκαγιά στις 11.00 το πρωί. Την ώρα εκείνη έπνεαν ισχυροί βόρειοι άνεμοι, εντάσεως περίπου επτά μποφόρ. Μέσα σε λίγη ώρα, η πυρκαγιά πήρε ανεξέλεγκτες διαστάσεις, οι άνεμοι την διέσπασαν σε δύο μέτωπα, ένα ήταν προς το Λαγονήσι και ένα προς την Ανάβυσσο. Οι φλόγες περικύκλωσαν το βουνό Όλυμπος και η φωτιά μαινόταν σε ακτίνα πέντε χιλιομέτρων. Παντού εμφανίζονταν πύρινα μέτωπα και οι φλόγες έφθασαν μέχρι την παραλιακή οδό Αθηνών – Σουνίου. Το Πυροσβεστικό Σώμα απέστειλε πολλές δυνάμεις επίγειες και εναέριες σχεδόν από όλη την Αττική για την κατάσβεσή της στην οποία συμμετείχα και προσωπικά.
Ύστερα από δύο ώρες περίπου ακούσαμε στον ασύρματο ότι εκδηλώθηκε νέα πυρκαγιά στον Καρέα στον Υμηττό.
Πήραμε εντολή από το κέντρο να στείλουμε δυνάμεις στην νέα πυρκαγιά για κατάσβεση.
Η πυρκαγιά ξεκίνησε γύρω στις 1.30 το μεσημέρι από τη θέση «Τρύπιο κατοστάρι», στα «Αστυνομικά» της Ηλιούπολης, έναν οικισμό που βρίσκεται στις παρυφές του Υμηττού, οι φλόγες γρήγορα επεκτάθηκαν με μεγάλη ταχύτητα από τους ισχυρούς ανέμους, κατακαίγοντας το πευκοδάσος. Έχει περάσει τον χωματόδρομο και συνεχίζει την αναρρίχησή της προς την κορυφή του βουνού. Τα επίγεια και εναέρια μέσα πυρόσβεσης επιχειρούσαν δυναμικά αλλά δεν είχαν αποκτήσει τον έλεγχό της φωτιάς. Το πύρινο μέτωπο έχει απλωθεί σε περίπου 1 χιλιόμετρο.
Η φορά των ανέμων ήταν προς την κορυφή του βουνού και δεν απειλήθηκαν κατοικημένες περιοχές.
Η ώρα περίπου 4 όταν ένα πυροσβεστικό όχημα (2ος Πυροσβεστικός Σταθμός Αθηνών) με τρεις άνδρες δεν είχε επιστρέψει πίσω μαζί με τα άλλα πυροσβεστικά οχήματα που επιχειρούσαν, ενώ οι φλόγες εξαπλώνονταν επικίνδυνα.
Η τραγωδία επιβεβαιώνεται στις 4.30, όταν βρίσκονται νεκροί οι τρεις πυροσβέστες μερικές δεκάδες μέτρα πάνω από το δρόμο, πεσμένοι μπρούμυτα σε μικρή απόσταση ο ένας από τον άλλο. Το Πυροσβεστικό Σώμα θρηνεί την άδικη απώλεια, που δεν τη χωράει ο νους.
Η εξήγηση που μπορώ να δώσω είναι ότι έκαναν κατάσβεση κινούμενοι με το πυροσβεστικό όχημα κατά μήκος του χωματόδρομου, όταν η πυρκαγιά βρισκόταν από την κάτω μεριά. Γρήγορα, όμως, οι φλόγες προχώρησαν και έκλεισαν τον δρόμο, μην επιτρέποντάς στους πυροσβέστες να πάνε ούτε μπροστά ούτε να κάνουν πίσω. Το πυροσβεστικό όχημα ακινητοποιήθηκε – εγκλωβίστηκε και εκείνοι αποχώρησαν, διαφεύγοντας προς τα πάνω, (όπου υπήρχε άλλος χωματόδρομος), αλλά τους πρόλαβε η φωτιά την οποία ο ισχυρός άνεμος έσπρωχνε προς την ίδια κατεύθυνση με μεγάλη ταχύτητα.
Λίγο αργότερα εντοπίζεται καμένο πτώμα νεαρού ατόμου, που αργότερα αναγνωρίζεται ότι ανήκει στον εικοσάχρονο Δημήτρη Καραμολέγκο, μέλος της ομάδας εθελοντικής δασοπροστασίας του Δήμου Καισαριανής.
Όλη η Ελλάδα συγκλονίζεται από την τραγωδία. Ηρωικά έπεσαν και οι τέσσερις, υπερασπιζόμενοι το δάσος.
Όμως, μεγαλειώδης είναι και η αυτοθυσία του εθελοντή που έσπευσε να βοηθήσει όχι επειδή του το ζήτησε η υπηρεσία του αλλά διότι του το υπαγόρευσε η συνείδησή του.
Μήπως η προστασία των δασών μας και γενικότερα του περιβάλλοντος αποτελεί συστατικό ενός σύγχρονου πατριωτισμού, συνυφασμένου με μια διευρυμένη έννοια της αλληλεγγύης, που είναι αλληλεγγύη με τη φύση και τις επόμενες γενιές;
Αναλογιζόμαστε πόσο απροστάτευτοι είμαστε απέναντι στις λεγόμενες «φυσικές καταστροφές» που μοιάζουν εντελώς αφύσικες και αδικαιολόγητες όταν συμβαίνουν με αυτό τον τρόπο και έχουν τέτοιο κόστος.
Τρισάγιο στη Μνήμη τους
Επιμνημόσυνη δέηση στη μνήμη των πεσόντων Αρχιπυροσβεστών Μαλούκου Δημητρίου και Μαυραειδή Θεμιστοκλή, του Πυροσβέστη Διαβολή Αλέξανδρου, καθώς και του Εθελοντή Πυροσβέστη Καραμολέγκου Δημητρίου, που έχασαν τη ζωή τους στις 22-07-1998 κατά την κατάσβεση μεγάλης δασικής πυρκαγιάς στο δάσος του Καρέα στον Υμηττό, πραγματοποιήθηκε χθες Τρίτη, 22 Ιουλίου 2025.
Η Ένωση Αποστράτων Αξιωματικών Πυροσβεστικού Σώματος εκπροσωπήθηκε με την παρουσία του Γενικού Γραμματέα της Ένωσης, Φώτη Δημαρέση, ο οποίος κατέθεσε στεφάνι στο Μνημείο Πεσόντων Πυροσβεστών, τιμώντας τη μνήμη των ηρωικών συναδέλφων μας.
Πέρασαν 27 χρόνια από εκείνη την αποφράδα ημέρα αλλά εμείς δεν ξεχνούμε ποτέ τον Δημήτρη, τον Θεμιστοκλή, τον Αλέξανδρο, και τον Δημήτρη.
Παναγιώτης Βελής